گییسوان زنان
پریشان در بادها و دستها
بهم بر اویخته می شوند و در میاویزند
بی انکه نگاهی بر انها دوخته شود
با سنگ و چحماق
هم اغوشی اش را
بی انکه شانه شود
در دستان مردی
و بی انکه تمناهایش را
عرق کرده باشد
در هم اغوشی سنگسارها
خون خود را هبه می کند
بی ستاره
خواهد گذشت
از کوچه های شهر
آنسان که رعد می گذرد در خلال شب
هزار گلدسته ی درد
بر بام کوچکی رسته
بر خاطر درخت
تبر را فراغی نیست.
و روزی
کـبوتـری بـود ؛
که بـر مـرد م چشـمانش
نقشی نـشانـده بـود نـد:
ســلا خـی خـونـیـن جـامه ،
بر دســتی کــبوتری
وبـر د سـتی سـاطــوری ازعــشق
و روزی کـبـوتـری
برمـرد م چـشــمانـش نقـشی نشـست :
ســلا خی ... وکــبوتـری .............
اسـتانبول ـ مـیـدان کـبوتـر بازان
کـنار چــشــمه
بر خــر ســنگـی نشـسته ،
قمـقـمه اش را بر فـانـوسـقـه اش می آویـزد :
قطـره آبی ا ز زنجـیـر درپـوش قمـقـمه
بر نوک چکـمه ا ش فـرو می ریـزد؛
بانگ بـر می دارد:
ــ آهای
مــاه زنـدانی مـن اسـت !
آی
مـاه زنـدانی مـن اسـت !
مـاه می گـریـد !..
با شعـفی عـجـیـب
انگشـتانش پـیروزی را فـریاد می زنـد ،
و سـیـگار را بر آغـوش می گـیرد
نـسـیم کـه می وزد،
ماه را در چـشمـه می خـندانـد .
تهران تا بستان /