هرچند كه امروزه مقوله ي زبان مقوله اي
است كه انديشه كردن و پژوهش در آن به عرصه هاي مختلف علوم، بويژه علوم اجتماعي گسترش
يافته است؛امّا در كنار، پژوهش هاي علمي زبان شناختي،ماشاهد انديشه ورزي هايي با پيش
زمينه هاي از پيش تعيين شده ،نيز مي باشيم كه از سوي برخي افراد به روشي سطحي
نگرانه و عوام پسندانه ارائه مي شوند.
ادامه دارد
يورگن هابرماس
به نظرهابرماس، قابل انکار نيست که ما همواره شاهد بروز و تجلی قهر و خشونت هستيم، اما قهر جلوه ای کاذب از مناسبات انسانی است و نه ماهيت و سرشت واقعی آن. شناخت ژرف انديشانهی بشر قادر است اين جلوهی کاذب را تميز دهد و لااقل زمينهی مساعد را برای حل و فصل مسالمت آميز اختلافات اجتماعی فراهم آورد، تا بدينسان حل قهرآميز منازعات زائد گردد .
بی ستاره
خواهد گذشت
از کوچه های شهر
آنسان که رعد می گذرد در خلال شب
هزار گلدسته ی درد
بر بام کوچکی رسته
بر خاطر درخت
تبر را فراغی نیست.
تصور کن بهشتی نباشد
اگر تلاش کنی آسان است
جهنمی زیر پایمان نباشد
و بالای سرمان فقط آسمان باشد
تصور کن تمامی مردمان
تنها برای امروزشان زندگی کنند
تصور کن هیچ وطنی نباشد
تصورش دشوار نیست
وطنی که برایش بکشی یا برایش کشته شوی
نه وطنی و نه مذهبی
تصور کن تمامی مردمان
در صلح زندگی کنند
حتما می گویی من خیالبافی می کنم
اما تنها من نیستم
امیدوارم تو نیز روزی به ما بپیوندی
و جهان یگانه خواهد شد
تصور کن مالکیتی در کار نباشد
مطمئن نیستم بتوانی
نه نیازی به حرص است و نه گرسنگی
برادری انسان
تصور کن تمامی مردمان
دنیا را میان خود قسمت می کنند
حتما می گویی من خیالبافی می کنم
اما تنها من نیستم
امیدوارم تونیز روزی به ما بپیوندی
و جهان در یگانگی خواهد زیست
و روزی
کـبوتـری بـود ؛
که بـر مـرد م چشـمانش
نقشی نـشانـده بـود نـد:
ســلا خـی خـونـیـن جـامه ،
بر دســتی کــبوتری
وبـر د سـتی سـاطــوری ازعــشق
و روزی کـبـوتـری
برمـرد م چـشــمانـش نقـشی نشـست :
ســلا خی ... وکــبوتـری .............
اسـتانبول ـ مـیـدان کـبوتـر بازان
کـنار چــشــمه
بر خــر ســنگـی نشـسته ،
قمـقـمه اش را بر فـانـوسـقـه اش می آویـزد :
قطـره آبی ا ز زنجـیـر درپـوش قمـقـمه
بر نوک چکـمه ا ش فـرو می ریـزد؛
بانگ بـر می دارد:
ــ آهای
مــاه زنـدانی مـن اسـت !
آی
مـاه زنـدانی مـن اسـت !
مـاه می گـریـد !..
با شعـفی عـجـیـب
انگشـتانش پـیروزی را فـریاد می زنـد ،
و سـیـگار را بر آغـوش می گـیرد
نـسـیم کـه می وزد،
ماه را در چـشمـه می خـندانـد .
تهران تا بستان /